طهارت

خون انسان به طور مطلق نه طاهر است و نه مطهّر. و ادلۀ بر آن هم در کتاب و هم در روایات متعدّد قطعی است. در سورۀ انعام از قرآن کریم آیۀ 145 آمده است: (إِلَّا أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً أَوْ دَماً مَسْفُوحاً أَوْ لَحْمَ خِنزيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ) و در روایات معتدّد دربارۀ نماز در لباسی که در آن خون است و خون آن بیش از یک درهم یا دینار است وجوب غَسل ثوب آمده است که بر نجاست خون دلالت دارد و دربارۀ خون معصوم نیز از عبارت امام که فرمود: "إِنَّ بِي دَمَامِيلَ وَ لَسْتُ أَغْسِلُ ثَوْبِي حَتَّى تَبْرَأَ" [الکافی؛ ج 3، ص 58] از مفهوم آن غَسل خون قروح و جروح پس از خوب شدن استفاده می شود که دلالت بر اجتناب معصوم(ع) از خون بدن خویش دارد. البته نجاست خون معصوم ربطی به طهارت از رجس آن حضرات ندارد.